Κριτική για το Django Unchained

Βαθμολογήστε την Ταινία!
(1 Ψήφος)
Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter

Η ιστορία των ταινιών "Django" ξεκινάει πίσω στο 1966, με το πρώτο ομώνυμο spaghetti western του Corbucci. Η υπόθεση είναι απλή συνοψίζεται στα εξής: Περιπλανώμενος πιστολέρο (Franco Nero), που σέρνει πίσω του την κάσα του δεμένη με ένα σχοινί, σκοτώνει ξανά και ξανά (και ξανά και ξανά). Το αίμα ρέει ποτάμι και επιτυχία είναι μεγάλη. Τόσο μεγάλη που ξεκινάει κυριολεκτικά μια "Djangomania" σε όλη την Ευρώπη.

Τα επόμενα χρόνια βγαίνουν δεκάδες ταινίες με το όνομα Django στο τίτλο τους. Κάποιες από αυτές δεν είναι καν Western, κάποιες μετονομάζονται κατά τη μεταγλώττιση σε Django προκειμένου να εκμεταλλευθούν την επιτυχία της original ταινίας (χωρίς να περιέχουν κανένα χαρακτήρα με αυτό το όνομα). Από τις, κατά wikipedia, πάνω από 30 ταινίες που ακολουθούν, μόνο μια είναι πράγματικό sequel με τον original πρωταγωνιστή.

2011: Ανακοινώνεται ότι ο Ταραντίνο ετοιμάζει ταινία με όνομα "Django Unchained." Δάκρυα χαράς τρέχουν στα μάτια, ένα ''YEEEEEESSS'' πλημμυρίζει την υφήλιο.

Επί της ταίνιας τώρα: Και εδώ το σενάριο είναι απλό, η κλασσική ιστορία εκδίκησης. Πρόσφατα απελευθερωμένος νέγρος (Jamie Foxx), προσπαθεί να αναζητεί τη γυναίκα τους από το βάναυσο και απρόβλεπτο δουλοπάροικο (Leonardo Di Caprio) με τη βοήθεια του κυνηγού κεφαλών που τον απελευθέρωσε (Christopher Waltz). Στα πλαίσια αυτά θα περιπλανηθεί σε όλα τα γνωστά ''στέκια'' των Western, σε άνομες πόλεις με Saloon, σε ατελείωτες ερήμους, στο κρύο βορρά και στα τεράστια τσιφλίκια του Νότου.

Ο Ταραντίνο καταφέρνει και εδώ κάτι στο οποίο είναι μανούλα πλέον. Τα κάνει όλα και συμφέρει. Έχει δημιουργήσει ένα αξιοπρεπέστατο, διασκεδαστικό "καουμπόικο" που θα απολαύσουν και οι πιο αμύητοι στις ταινίες του (αν υπάρχουν πλέον), αλλά και αυτοί που θέλουν απλώς να περάσουν την ώρα τους με μια καλή ταινία δράσης. Ταυτόχρονα όμως κλείνει το μάτι και στους σινεφίλ με αναφορές σε παλαιότερες ταινίες του (κάποιες σκηνές είναι πραγματικά copy paste από το Kill Bill) και στα παλαιότερα Django. Κορυφαία η cameo εμφάνιση του Franco Nero και ο all time classic διάλογος του με το Jamie Foxx ("Django with a D") που θα σας κάνει να χτυπιέστε απο τα γέλια.

Ναι, αν υπάρχει κάτι στο Django αυτό είναι το χιούμορ. Από τον επική αστεία σκηνή της Κου Κουξ Κλαν μέχρι τον ρόλο του Samuel L. Jackson ως γεροπαράξενου "αρχιυπηρέτη" που μισεί την ίδια του τη φυλή, η ταινία έχει χιούμορ. Σε κάποιες σκηνές ήθελα να έχω μπροστά μου τον Quentin και να του πω "Καλά, τωρα με τρολλάρεις εε;" Ταυτόχρονα όμως υπάρχουν και πιο δραματικές σκηνές αλλά και καλά σκηνοθετημένη βία στα πρότυπα των παλιών western. Πραγματικά τα εξάσφαιρα καπνίζουν ασταμάτητα και οι σφαίρες τους κάνουν μεγαλυτερη ζημιά από εξ επαφής βολή με μπαζούκα. Πάνω απ' όλα όμως η ταινία είναι φόρος τιμής στα spaghetti western οπότε το πολύ αίμα και η βία επιβάλλονται. Άλλωστε, Ταραντίνο είναι... Τι άλλο να περιμέναμε;

Κι έμμεση κριτική για τη δουλεία και τη βάναυση συμπεριφορά των λευκών προς τους νέγρους υπάρχει, αλλά δεν αποτελεί το επίκεντρο της ταινίας. Από μόνη της ωστόσο η τοποθέτηση της ταινίας σε αυτό το πλαίσιο είναι υπέρβαση καθώς είναι γνωστό ότι οι Αμερικάνοι δε πολυγουστάρουν να μιλάνε για αυτή την... πλευρά τους...

Οι ερμηνείες είναι καλές. Ο Jamie Foxx παίζει αξιοπρεπέστατα το Django στη σταδιακή μετατροπή του από δούλο σε δολοφόνο. Ο Di Caprio αποδεικνύει για άλλη μια φορά γιατί είναι κορυφαίος ηθοποιός παίζοντας απολαυστικά τον κακό και ο Christopher Waltz δημιουργεί ένα συμπαθέστατο και ευγενέστατο... κυνηγό κεφαλών. Ο Samuel Jackson και η Κerry Washington, η οποία παίζει τη σύζυγο του Django είναι κι αυτοί καλοί στους δεύτερους ρόλους.

Άξια αναφοράς είναι και η μουσική επένδυση της ταινίας, με το κομμάτι των τίτλων αρχής από την original ταινία να ξεχωρίζει. Το σίγουρο είναι ότι soundtrack θα ξανακουστεί μετά το τέλος της ταινίας. Προσωπικά αγαπημένα: το ''Ain't no grave'' του Johny Cash που ξεχώρισε ήδη από το τρέιλερ, αλλά και το ''His name is King.'' Και ο Ennio Moriconne, στα 85 του, κάνει αισθητή τη παρουσία του με, ηδη all time classic, ορχηστρικό κομμάτι.

Ως μόνο αρνητικό μπορώ να προσθέσω την cameo εμφάνιση του Ταραντίνο σε ρόλο βλαχοαμερικάνου. Οχι ότι ήταν κακή. Πραγματικά μια απο τις πιο αστείες σκηνές της ταινίας. Ωστόσο, η ''αποκάλυψη'' γίνεται σε εντελώς λάθος σημείο. Η δράση έχει κορυφωθεί, περιμένεις με αγωνία τη συνέχεια, η ένταση έχει χτιστεί... και εκεί σου πετάγεται ο Ταραντίνο ντυμένος καουμπόικα και αρχίζει να σου μιλάει hillybilly αμερικάνικα!!! Πραγματικά σου ξυπνάει το ''Καλά με τρολλάρει τώρα;'' που έλεγα παραπάνω.

Για όλα τα παραπάνω απόλαυσα τη ταινία. Πολύ καλός φόρος τιμής στα Spaghetti Western και κυρίως μια ψυχαγωγική ταινία για όλους (εκτός από συντηρητικές γριές).

Γράφτηκε από τον Χρήστο.

Δείτε το Βίντεο

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Κριτική για τη 2η ταινία του Χόμπιτ »

Copyright pestograpta.gr
All right reserved.

Απαγορεύεται η αντιγραφή του περιεχομένου, δίχως την έγκριση των διαχειριστών!

Άρθρα

Facebook